Na czele 40 pp walczył w obronie Warszawy we wrześniu 1939 roku. Był jednocześnie dowódcą odcinka „Zachód” (dzielnice Wola i Ochota). W „uznaniu zasług i wykazane męstwo” dowódca Armia „Warszawa” gen. dyw. Juliusz Rómmel odznaczył go Krzyżem Złotym Orderu Wojennego Virtuti Militari. Za zasługi na polu walki został także mianowany pułkownikiem.
Po kapitulacji stolicy dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w obozach jenieckich X A Itzehoe, Sandbostel i II C Woldenberg.
Po wyzwoleniu pracował w agencji morskiej w Gdyni. W 1949 przeprowadził się do Warszawy i tam zmarł. Został pochowany na cmentarzu Bródnowskim (kwatera 71F-I-6).
Życie prywatne Był żonaty z Haliną Łopińską, z którą miał syna Kazimierza (1927–2007), uczestnika powstania warszawskiego.
Ordery i odznaczenia Krzyż Złoty Orderu Wojennego Virtuti Militari (29 września 1939) Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 3654 (1921) Krzyż Niepodległości (16 września 1931) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (11 listopada 1936) „za zasługi w służbie wojskowej”. Krzyż Walecznych (trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi (10 listopada 1928)M.P. z 1928 r. nr 260, poz.