Antoni Kamski (ur. 20 grudnia 1893 w Rudzach, zm. 15 maja 1928 w Krakowie) – żołnierz armii austriackiej, kapitan piechoty Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w Rudzach, w ówczesnym powiecie wadowickim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Jana i Rozalii ze Stachnajów. Absolwent gimnazjum w Wadowicach.
W sierpniu 1914 wcielony został do armii austriackiej. Skierowany na szkołę oficerską we Freibergu. 17 maja 1915 awansowany został na stopień chorążego ze starszeństwem z 1 maja tego roku i wcielony do Pułku Piechoty Nr 56. Walczył na froncie wschodnim I wojny światowej. W czasie walk dostał się do niewoli rosyjskiej.
W 1918 wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego, zweryfikowany w stopniu podporucznika. Jako dowódca plutonu 12 pułku piechoty walczył na frontach wojny polsko-bolszewickiej. W sierpniu 1920 w ataku na Brody, prowadził swoją kompanię i mimo huraganowego ognia artylerii nieprzyjaciela, zajął Kaniuszków. W boju tym otrzymał ranę postrzałową klatki piersiowej. Za czyny bojowe został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.