W czasie służby w Legionach Polskich awansował na kolejne stopnie w piechocie: chorążego (29 września 1914), podporucznika (5 marca 1915) i porucznika (2 lipca 1915).
W kwietniu 1918 dowódca 2 kompanii 1 pułku piechoty Polskiej Siły Zbrojnej. 15 października 1918 Rada Regencyjna potwierdziła jego awans na kapitanaDziennik Rozporządzeń Komisji Wojskowej Nr 1 z 28 października 1918 roku, poz. 4.. Po odzyskaniu niepodległości od listopada 1918 w odrodzonym Wojsku Polskim. Pełnił m.in. funkcję dowódcy III batalionu w 32 pułku piechoty, komendanta Szkoły Podoficerskiej w Dęblinie, dowódcy 1 pułku piechoty Legionów. W 1920 ukończył Szkołę Aplikacyjną w Rembertowie po której na własną prośbę został skierowany na front wojny polsko-bolszewickiej. Poległ „w pierwszych dniach czerwca 1920 pod Mirowem na Wołyniu, prowadząc oddział szturmowy. Radoński został trafiony pociskami karabinowymi w brzuch i nogę. Ciała nie odnaleziono”.
Był kawalerem.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7090 – pośmiertnie, 17 maja 1922 Krzyż Niepodległości – pośmiertnie, 19 grudnia 1930 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości".
Przypisy
Bibliografia
Marek Gałęzowski, Zygmunt Radoński "Żarski", Wyd.