Tacy pacjenci byli przenoszeni do innych baraków, a później ładowani do autobusów, które okazały się komorami gazowymi na kołach, gdzie spaliny zabijały ofiary w drodze do krematorium. Uratował go lekarz ze Szwecji, któremu na wyspie Wight życie uratowali świadkowie Jehowy – Erich Frost, Konrad Franke i R. Braüning.
19 kwietnia 1945 roku, wraz z tysiącami innych więźniów, 230 świadków Jehowy z sześciu krajów zostało ewakuowanych z Sachsenhausen. Więźniów najpierw zgrupowano według narodowości. Wszystkim świadkom Jehowy kazano w tym celu stawić się w warsztacie krawieckim. Świadkowie Jehowy z narażeniem życia przenieśli w to miejsce współwyznawców, którzy leżeli na oddziale szpitalnym i przed ewakuacją mieli zostać zabici. Grupa świadków Jehowy wymaszerowała ostatnia. Esesmani kazali im ciągnąć ze sobą wóz, który – jak się później okazało – był załadowany przedmiotami skradzionymi więźniom. Żołnierze byli pewni, że świadkowie Jehowy niczego sobie nie przywłaszczą. Chorzy (w tym Winkler) i starsi mogli wsiąść na niego podczas marszu i trochę wypocząć. Kto odzyskał siły, zsiadał i dołączał do pochodu, a jego miejsce zajmował inny. Trwało to przez dwa tygodnie tego marszu śmierci.