Joachima Lelewela, gdzie poznała między innymi Marię i Mariana Dąbrowskich. Współuczestniczyła także w tworzeniu polskiej sekcji w jednym z brukselskich muzeów.
I wojnę światową najprawdopodobniej spędziła w Rosji – jej pierwsza powieść została opublikowana w Kijowie w 1914 roku. Po zakończeniu wojny powróciła do Belgii. Jej losy podczas II wojny światowej nie są znane.
Na stronie internetowej Geni.com jako rok śmierci Czesławy Endelmanowej-Rosenblattowej wskazano rok 1949.
Twórczość Pierwsze lata W początkowym okresie swej twórczości publikowała między innymi w czasopismach „Izraelita” (w późniejszym czasie stała się członkinią jego redakcji), „Kurier codzienny” i „Wędrowiec”. Jej teksty tam publikowane porównywane są do prac polskich pozytywistów i uznawane są przez niektórych za teksty prekursorskie dla reportażu. Skupiała się w nich na problemach społecznych związanych ze społecznością żydowską oraz zagadnieniach związanych z ubóstwem. Szczególnie chętnie poświęcała swoje teksty literackie i publicystyczne tematyce kobiecej: zagadnieniom biedy, wyzysku i emancypacji, co było prekursorskie na początku XX wieku.