Przypisuje mu się wymyślenie w 1919 r. nazwy „czołg”, po tym gdy widok poruszających się powoli francuskich Renault FT skojarzył mu się z „czołgającym smokiem”.

Po wojnie pozostał w zawodowej służbie wojskowej. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 232. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Początkowo był kierownikiem warsztatów czołgowych, a następnie pełnił obowiązki dowódcy II batalionu 1 pułku czołgów, pozostając oficerem nadetatowym 4 pułku artylerii polowej w Inowrocławiu. W 1924 został przeniesiony do korpusu oficerów piechoty i wcielony do 79 pułku piechoty w Słonimiu z pozostawieniem w 1 pułku czołgów. W 1925 odszedł do rezerwy. W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Słonim. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr IX. Był wówczas „w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr IX”.

Po zakończeniu służby wojskowej prowadził gospodarstwo rolne w osadzie Jarniewo, w powiecie słoninskim.

W 1939 został zmobilizowany i wyznaczony na stanowisko dowódcy kolumny samochodowej. Po kampanii wrześniowej przebywał w niewoli sowieckiej.

Zmarł w Gdańsku i tam został pochowany na cmentarzu św. Wojciecha.

Żonaty z Walerią z Koweckich.