Był przyjacielem sławnej brytyjskiej pianistki Harriett Cohen, której zadedykował Hymn Tune Prelude i Koncert fortepianowy C-dur.
Późne lata życia VI Symfonia przyniosła mu ogromny sukces i prawie 100 wykonań w pierwszym roku po powstaniu. Przed śmiercią w 1958 roku ukończył jeszcze 3 symfonie. Siódma, Sinfonia antartica, bazująca na jego scenariuszu z 1948 roku do filmu Scott of the Anctarctic, wskazuje na zainteresowanie harmonią i brzmieniem instrumentacji. VIII Symfonia nie miała większego rezonansu, natomiast ostatnia IX Symfonia e-moll została bardzo ciepło przyjęta podczas jej prawykonania na trzy miesiące przed śmiercią kompozytora.
Jego dorobek kompozytorski obejmuje szereg instrumentalnych i chóralnych dzieł, m.in. Koncert na tubę, Elegię Oxfordzką czy kantata Hodie o tematyce bożonarodzeniowej. Napisał również aranżację The Old One Hundredth Psalm Tune na uroczystość koronacji królowej Elżbiety II. Mimo swojego zaangażowania w tworzenie muzyki kościelnej i religijnej tematyki wielu dzieł, przez swoją drugą żonę został określony jako „ateista, który w swoich późnych latach popadł w radosny agnostycyzm”. Został pochowany w Westminster Abbey.