Bombowiec ten sprawdził się także w roli samolotu zwalczania okrętów podwodnych, a pod koniec wojny także jako platforma przenoszenia niekierowanych pocisków rakietowych. W trakcie wojny był zastępowany stopniowo w eskadrach operujących z pokładów lotniskowców przez Curtiss SB2C Helldiver.
Dzięki wytrzymałej i niezawodnej konstrukcji, precyzji i stabilności nurkowania oraz łatwości pilotażu, Dauntlessy uznawane są za jedne z najlepszych samolotów II wojny światowej i najlepszy bombowiec nurkujący. Wytrzymała konstrukcja zapewniała mu wysoką zdolność znoszenia uszkodzeń bojowych, dzięki czemu miał najniższy stosunek wielkości strat do liczby lotów bojowych spośród wszystkich amerykańskich samolotów pokładowych. Wadą tego samolotu jako maszyny pokładowej był brak składanych skrzydeł, co doprowadziło do jej wycofania z pokładów amerykańskich lotniskowców uderzeniowych. Samolot wyprodukowano w sześciu podstawowych odmianach, z kilkoma dodatkowymi wariantami dla niektórych z nich. Całkowita produkcja tych samolotów sięgnęła łącznie 5936 maszyn wszystkich odmian.