Ostatecznie udało się uratować sześcioro Żydów, spośród których jedynie Szlomo (Jan) Szmulewicz pozostał w Polsce. Przyjaźnił się z Tadeuszem do swojej śmierci w 2007.
Po wkroczeniu Sowietów rodzina przeniosła się leśnictwa Sterdyń w powiecie Sokołów Podlaski. Stanisław kontynuował działalność niepodległościową w Zrzeszeniu WiN oraz Narodowym Zjednoczeniu Wojskowym.
Po wojnie Stanisław trafił do aresztu za działalność w WiN/AK. Został wywieziony do Warszawy, gdzie go brutalnie przesłuchiwano. Zginął wypchnięty przez okno aresztu. Urząd Bezpieczeństwa jako oficjalną przyczynę śmierci podał samobójstwo. Rodzina nie otrzymała zgody na pochówek. Jego szczątki odnaleziono w wyniku prac ekshumacyjnych prowadzonych przez Instytut Pamięci Narodowej w maju 2021 r. na terenie kwatery „C” Cmentarza Wojskowego na Powązkach. Szczątki Stanisława Stankiewicza, pochowano 15 marca 2024 w Panteonie – Mauzoleum Wyklętych-Niezłomnych na Powązkach w Warszawie.
W 1986 wraz z żoną został odznaczony medalem Sprawiedliwych wśród Narodów Świata.
Przypisy
Kategoria:Członkowie Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość Kategoria:Ludzie związani z Opolem Lubelskim Kategoria:Polscy leśnicy Kategoria:Polscy Sprawiedliwi wśród Narodów Świata Kategoria:Urodzeni w 1903 Kategoria:Zmarli w 1947 Kategoria:Więźniowie polityczni zamordowani w więzieniach Polski Ludowej 1944–1956 Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej