Uczestniczył w powstaniu wielkopolskim (od końca grudnia 1918 był członkiem oddziału ppor. Mieczysława Palucha), a następnie dowodził szkołą podoficerską przy 10 pułku strzelców Wielkopolskich. Od czerwca 1919 przebywał na Froncie Wielkopolskim, gdzie zajmował stanowiska adiutanta dowódcy 4 pułku strzelców Wielkopolskich i dowódcy I batalionu tegoż pułku. Potem w ramach Frontu Litewsko-Białoruskiego uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, pełniąc najpierw obowiązki dowódcy batalionu, a następnie dowódcy 4 pułku strzelców Wielkopolskich (wchodzącego w skład 14 Dywizji Piechoty). Za wybitne dowodzenie tą jednostką podczas ofensywy mińskiej został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Od końca grudnia 1920 dowodził 58 pułkiem piechoty w jego pokojowym garnizonie. Na początku lat 20. XX w. przez krótki czas znajdował się poza czynną służbą wojskową.