Był także wykładowcą akademickim – profesorem od 1913 profesorem honorowym Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu (1894-1915). Zastąpił na tym stanowisku Carla Hasenauera. W latach 1911–1912 był także prorektorem Akademii Sztuk Pięknych. Współpracował z czasopismem „Hohe Warte” (1904-1907). Ze względu na autorytet, wynikający z jego zrealizowanych prac a także publikacji, jako nauczyciel przyciągnął najbardziej kreatywne umysły z Wiednia i krajów Austro-Węgier. Wielu z nich należało później do czołowych architektów swoich czasów, byli także Jan Kotera, Jože Plečnik, Max Fabiani, Josef Hoffmann założycielami narodowych szkół architektury. Do jego uczniów zaliczali się także m.in.: Koloman Moser, Joseph Maria Olbrich, Rudolf Schindler, Friedrich Ohmann, Hans Mayr, Karl Ehn, Pavel Janák i Josef Chochol. W okresie międzywojennym wielu jego uczniów było realizatorami programu budowy nowych dzielnic mieszkalnych „Czerwony Wiedeń”. Pracownicy biura planowania miasta Karl Ehn, Engelbert Mang i Hans Pfann, a także zaangażowani przez Hubert Gessner i Rudolf Perco byli zaangażowani w budowie monumentalnego „Volkswohnpaläste”.
Główne dzieła okres historyzmu i odchodzenia od niego