Kryzys kwarcowy (znany również jako rewolucja kwarcowa) – termin używany w przemyśle zegarmistrzowskim, odnoszący się do zawirowań spowodowanych pojawieniem się w latach 70. XX wieku zegarków kwarcowych, które w dużej mierze zastąpiły mechaniczne zegarki. Spowodował on głęboki kryzys szwajcarskiego przemysłu zegarmistrzowskiego, który zdecydował się pozostać skoncentrowany na tradycyjnych zegarkach mechanicznych, podczas gdy firmy azjatyckie, takie jak Seiko, Citizen i Casio w Japonii, przyjęły nową technologię elektroniczną, opartą na kwarcowym generatorze drgań. thumb|Seiko Astron – pierwszy, produkowany na masową skalę, zegarek kwarcowy Kryzys kwarcowy miał miejsce w czasach globalnej rewolucji cyfrowej (trzeciej rewolucji przemysłowej), która rozpoczęła się pod koniec lat 50. Za początek kryzysu uznaje się 25 grudnia 1969 roku, gdy na rynku pojawił się pierwszy zegarek kwarcowy – Seiko Astron.
Do najważniejszych osiągnięć technologicznych należy zastąpienie delikatnego i podatnego na uszkodzenia mechanicznego balansu i wychwytu oraz przekładni zębatych przez generator kwarcowy i elektroniczne dzielniki częstotliwości, jak również zastąpienie mechanicznych wskazówek przez wyświetlacze LED i ciekłokrystaliczne (LCD).