Inni, poza Szwajcarią, dostrzegli jednak przewagę zegarków kwarcowych i dalej rozwijali tę technologię.

Do 1978 roku zegarki kwarcowe wyprzedziły mechaniczne zegarki pod względem popularności, pogrążając szwajcarski przemysł zegarmistrzowski w kryzysie, a jednocześnie wzmacniając zarówno japoński, jak i amerykański, przemysł zegarmistrzowski. Okres ten charakteryzował się brakiem innowacji w Szwajcarii, a jednocześnie przemysł zegarmistrzowski innych krajów w pełni wykorzystywał pojawiające się technologie, w szczególności technologię mechanizmu kwarcowego, stąd pojęcie kryzysu kwarcowego.

W wyniku zawirowań ekonomicznych, będących pokłosiem kryzysu kwarcowego, wiele niegdyś zyskownych i słynnych szwajcarskich przedsiębiorstw zegarmistrzowskich stało się niewypłacalnych lub ogłosiło upadłość. Te wydarzenia nadwerężyły szwajcarską branżę zegarmistrzowską zarówno pod względem ekonomicznym, jak i psychologicznym. W latach 70. i na początku 80. ubiegłego wieku rewolucja technologiczna, tzn. pojawienie się technologii kwarcowej, oraz trudna sytuacja gospodarcza spowodowały zmniejszenie się szwajcarskiego przemysłu zegarmistrzowskiego. W latach 1970–1983 liczba szwajcarskich zegarmistrzów spadła z 1600 do 600.