Alloploidy występują w przyrodzie częściej niż autoploidy. Zwłaszcza w królestwie roślin są częste i ocenia się, że w sumie ok. 50–75% ich gatunków mogło powstać w wyniku poliploidyzacji (np. różne gatunki pszenicy, ziemniak). Proces powstawania gatunków w wyniku alloploidyzacji udało się potwierdzić doświadczalnie już w 1930 (dokonał tego Arne Müntzig). Ponieważ poziewnik szorstki (Galeopsis tetrahit) ma 2n=32 chromosomy, podejrzewano, że pochodzić może od poziewnika miękkowłosego (G. pubescens) i poziewnika pstrego (G. speciosa), mających po 2n=16. W doświadczeniu udało się uzyskać wśród mieszańców tych gatunków roślinę triploidalną, która skrzyżowana wstecznie z G. pubescens dała płodne tetraploidalne potomstwo izolowane rozrodczo od taksonów rodzicielskich, mieszające się bez przeszkód z G. tetrahit i wyglądające jak G. tetrahit. Podobnie eksperymenty pozwoliły odtworzyć pochodzenie innych gatunków alloploidalnych. Badania ich DNA wykazały także, że mogą one powstawać w różnych miejscach i czasie niezależnie, stanowiąc w efekcie przykłady specjacji równoległej.
Zwierzęcym przykładem allopoliploida jest natomiast muł – będący krzyżówką klaczy i osła.
Zobacz też autoalloploidy
Przypisy
Kategoria:Ewolucja Kategoria:Ploidalność