Mieczysławem Serdeckim, przeprowadzał rozpoznanie rejonu Szepietówki dla sztabu 13 Dywizji Piechoty 3 Armii. Na drodze Annopol-Ostróg napotkali oddziały 1 Armii Konnej Siemiona Budionnego, które zaatakowali i rozproszyli. Pomimo zranienia pilota w rękę i 14-krotnego trafienia samolotu zdołali powrócić na lotnisko.

10 listopada 1920 roku został przeniesiony do rezerwy. Zamieszkał w Bydgoszczy gdzie prowadził kilka przedsiębiorstw (m.in. kręgielnię, firmę przewozową oraz restaurację). Był członkiem i prezesem Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, członkiem Stronnictwa Narodowego i Bractwa Kurkowego w Żninie.

Po wybuchu II wojny światowej został zmobilizowany i walczył w kampanii wrześniowej a następnie w oddziałach Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. W 1946 roku został zdemobilizowany i powrócił do Polski. Zamieszkał w Szczecinie, gdzie zmarł 25 maja 1967 i został pochowany na cmentarzu Centralnym (kwatera 40A, rząd 7, grób 16).

Ordery i odznaczenia Za swą służbę w polskim lotnictwie otrzymał odznaczania: Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 435 Polowa Odznaka Pilota nr 102 – 11 listopada 1928 roku „za loty bojowe nad nieprzyjacielem w czasie wojny 1918-1920”

Przypisy

Bibliografia