Według pierwszego z nich pomieszczenia aranżowano np. jako gabinety w świątyniach. Zazwyczaj były w nich niskie stoliki służące do pisania i czytania, wnęki i wbudowane półki. Stały się popularne w rezydencjach, gdzie ich funkcje zostały rozszerzone do przyjmowania gości. Stopniowo pojawiały się w nich podłogi w postaci tatami szczelnie przylegających i wypełniających całą przestrzeń oraz przesuwane panele fusuma i shōji umożliwiające dowolną organizację przestrzeni mieszkalnej.
Styl sukiya-zukuri odróżnia się skromnością i szczegółami artystycznymi. Powstał pod wpływem ceremonii parzenia i picia zielonej herbaty (matcha) i jest spotykany m.in. w herbaciarniach. Pomieszczenia (i specjalne pawilony herbaciane) mają charakter rustykalny, zgodny z zasadami tej ceremonii: niezdobione, gliniane ściany, sufity ze słomy lub bambusu, surowe drewno i niezdobione fusuma.
Elementy washitsu thumb|260px|Tradycyjny dom japoński Podłogę tworzą maty tatami. Mają one standardowe wymiary 90 × 180 cm i służą także jako jednostka miary powierzchni wnętrz.