Położenie Ziemie, na których znajdował się rezerwat, do 1944 należały do rodu Lubomirskich, później przejęły je Lasy Państwowe. Rezerwat obejmował powierzchnię 45,44 ha, zaś powierzchnia otuliny wynosiła ok. 35 ha. Położony był w granicach Soch w gminie (od 1954 w gromadzie) Charzewice, obejmował też fragment lasu liściastego, dawnej puszczy sandomierskiej, wielkości ok. 1 hektara, w Nadleśnictwie Charzewice, Leśnictwa Rozwadów. Leżał przy starorzeczu rzeki San, na jej lewym brzegu – tzw. Zakole Rzeczyckie.
Charakterystyka i historia Już w latach 30. XX wieku, 15-hektarowy fragment okolicy wsi Sochy, został objęty ochroną – powstanie m.in. hodowli bażantów, tzw. Bażantarni założonej przez Jerzego Lubomirskiego. Rezerwat ponownie utworzono w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych lasu z rzadko spotykanym drzewostanem. Teren porasta łęg z topolami czarnymi i białymi o dużej wysokości, zamieszkują tam także różne ptaki (m.in. sójki, dzięcioły czarny i duży, myszołowy oraz kowaliki). W rozwidleniu tzw. Sanowiska i nowego koryta Sanu rośnie do dziś wysoki las. Z daleka już dobrze widać poszczególne okazy wiekowych drzew. Jest to skupisko topoli białej, zwanej też białodrzewem (Populus alba L.) i topoli czarnej (Populus nigra L.).