Ludwik Liszka (ur. 12 sierpnia 1897 w Medenicach, zm. 17 sierpnia 1920 pod Zadwórzem) – podporucznik Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Wawrzyńca i Marii z domu Botiuk, urodzony 12 sierpnia 1897 w Medenicach.
Należał do harcerstwa, a w 1914 wstąpił do Legionu Wschodniego, po rozwiązaniu którego ukończył gimnazjum w Drohobyczu, zdając maturę. W latach 1917–1918 służył w armii austro-węgierskiej uzyskując stopień podporucznika.
W listopadzie 1918 został internowany przez Ukraińców. Przetrzymywany był w obozie koło Kołomyi, z którego, jako ciężko chory, został zwolniony w maju 1919. Po wyleczeniu, pod koniec tego roku, wstąpił do Wojska Polskiego i otrzymał przydział do Dowództwa Okręgu Generalnego Lwów.
Wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W lipcu 1920 przystąpił do Małopolskich Oddziałów Armii Ochotniczej, gdzie dowodził kompanią w baonie karabinów maszynowych Detachementu rtm. Abrahama. Został ranny w rękę w dniu 8 sierpnia tegoż roku pod Chodaczkowem. Poległ 17 sierpnia 1920 pod Zadwórzem podczas osłaniania odwrotu wojsk polskich na Lwów. Wziął wówczas udział w ataku swego oddziału na przeważające liczebnie oddziały kawalerii nieprzyjacielskiej (były to jednostki 6 Dywizji Kawalerii z 1 Armii Konnej gen. Siemiona Budionnego).