Gdy Słowianie przybyli na tereny Bośni i Hercegowiny, byli prawdopodobnie ludem niepiśmiennym. Nie zachowały się żadne informacje na temat istnienia literatury przedchrześcijańskiej na tym terytorium. Początki tradycji piśmienniczej datuje się na IX wiek, a pojawienie się pierwszych zabytków językowych związane jest z szerzeniem chrześcijaństwa przez Cyryla i Metodego. Ci dwaj święci działali w ramach misji głównie na terenie Moraw, gdzie szerzyli ideę wprowadzenia do liturgii języka słowiańskiego. Językiem tym był staro-cerkiewno-słowiański opracowany na podstawie dialektów sołuńskich, do którego zapisu służyło pismo głagolickie. Po śmierci Cyryla i Metodego ich uczniowie zostali wygnani z terenów misji, a rezygnacja z języka słowiańskiego w liturgii na północy Słowiańszczyzny spowodowała, że byli zmuszeni udać się na południe i wschód. Ośrodek piśmiennictwa głagolickiego został tym samym przeniesiony. W czasie rozpoczęto działalność misyjną na terenie Słowiańszczyzny południowej, opracowano uproszczoną formę głagolicy – cyrylicę.