Od 1914 do 1916 studiowała w Wiedniu fortepian u Viléma Kurza. Po I wojnie światowej rodzina powróciła do Lwowa. Stefania była jedną z pierwszych studentek Wasyla Barwinskiego, późniejszego dyrektora lwowskiego Instytutu im. Łysenki. Studiowała u Adolfa Chybińskiego na Uniwersytecie Lwowskim, u Jerzego Lalewicza w konserwatorium lwowskim im. Łysenki. Uczęszczała również na jego wykłady z teorii muzyki w Konserwatorium Lwowskim.
W 1919 roku napisała swój pierwszy utwór muzyczny – opracowanie Świętej Liturgii, które było wykonywane w greckokatolickim soborze św. Jura we Lwowie.
W 1921 r. studiowała na Uniwersytecie Wiedeńskim u Guido Adlera i na Akademii Muzycznej w Wiedniu u Josepha Marksa. Tam ukończyła studia w 1923 r., uzyskując dyplom nauczyciela.
W 1925 roku podróżowała ze swoim pierwszym mężem Robertem Lisowskim do Berlina, gdzie studiowała u Franza Schrekera i Arnolda Schönberga. W 1927 r. urodziła córkę Zoję. Z Berlina wyjechała do Pragi, gdzie studiowała pod kierunkiem Zdenka Nejedlego na Uniwersytecie Karola, u Otakara Šína w Konserwatorium Praskim i u Vítězslava Nováka w Akademii Muzycznej. Otrzymała doktorat z muzykologii na Wolnym Uniwersytecie Ukraińskim w Pradze w 1934 r. Była pierwszą kobietą z Galicji (wówczas części Polski), która uzyskała stopień doktora.