Stanisław Wultański (ur. 7 czerwca 1896 w Wielgolesie, zm. 19 listopada 1972 w Brodnicy) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się we wsi Wielgolas, w ówczesnym powiecie pułtuskim guberni łomżyńskiej, w rodzinie Szczepana, rolnika na 20 morgach, i Katarzyny ze Szczerbów. Był starszym bratem Jana (1904–1939), kapitana Wojska Polskiego. Uczył się w Seminarium Nauczycielskim w Siennicy, które w 1915 zostało ewakuowane do Woskriesienska. Tam w 1916 otrzymał świadectwo maturalne.
W styczniu 1917 wcielony do moskiewskiego 191 zapasowego pułku piechoty. W lutym tego roku skierowany do Szkoły Oficerów Rezerwy Piechoty. Po jej ukończeniu awansowany na stopień chorążego i wyznaczony na stanowisko dowódcy plutonu w 20 zapasowym pułku piechoty. We wrześniu 1917 przeniesiony do I Korpusu Polskiego w Rosji. Po rozwiązaniu korpusu powrócił do kraju i wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej.
Przyjęty w dniu 11 listopada 1918 w szeregi odrodzonego Wojska Polskiego z przydziałem do 34 pułku piechoty, w którym pełnił obowiązki dowódcy plutonu, a następnie kompanii.