Wiosną 1940 roku została wraz z rodziną wysiedlona z mieszkania na ul. Elektoralnej do warszawskiego getta. Należała do grupy Oneg Szabat, podziemnego archiwum getta warszawskiego, zbierającego materiały o życiu i zagładzie Żydów w czasie II wojny światowej. W ramach pracy dla Oneg Szabat przeprowadziła wywiady z siedemnastoma kobietami, reprezentującymi różne warstwy żydowskiego społeczeństwa. Pytała o ich codzienne trudy, walkę o przetrwanie i wojenne doświadczenia. Wywiady miały stanowić źródło do planowanego opracowania Onego Szabat na temat kobiet żydowskich w czasie II wojny światowej. Słapakowa liczyła jednocześnie, że studium to przyczyni się po wojnie do zmiany stereotypowego postrzegania ról kobiecych przez żydowskie społeczeństwo.
Wywiady przeprowadzała, aż do maja 1942 roku, być może i później. Zebrane materiały prawdopodobnie przekazała sekretarzom Oneg Szabat na krótko przed rozpoczęciem wielkiej akcji likwidacyjnej lub w jej pierwszych dniach. Najprawdopodobniej część publikacji Słapakowej i zebranych przez nią w getcie materiałów zaginęła. Zachowane wywiady zostały opublikowane w piątym tomie Archiwum Ringelbluma, opracowanym przez Katarzynę Person, wydanym pod tytułem Getto warszawskie. Życie codzienne.