W maju 1921 objął funkcję szefa sztabu 17 Dywizji Kawalerii, w 1923 skończył wyższe kursy akademickie przy Wojskowej Akademii Armii Czerwonej i w sierpniu 1924 został naczelnikiem Ukraińskiej Szkoły Kawalerii, od sierpnia 1926 do maja 1927 dowodził 7 Samarską Dywizją Kawalerii, po czym został naczelnikiem Północno-Kaukaskiej Szkoły Kawalerii Narodowości Górskich. W maju 1930 został zastępcą szefa sztabu Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego, 1931-1933 był słuchaczem Akademii Wojskowej im. Frunzego, po czym został dowódcą i komisarzem 2 Samodzielnej Brygady Zmechanizowanej, a w lutym 1934 dowódcą i komisarzem 8 Samodzielnej Brygady Zmechanizowanej. Był dwukrotnie odznaczony Orderem Czerwonego Sztandaru (w 1920 i 1921). Należał do RKP(b)/WKP(b). W 1935 otrzymał stopień komdiwa.

2 sierpnia 1936 został aresztowany, 19 czerwca 1937 skazany na śmierć przez Wojskowe Kolegium Sądu Najwyższego ZSRR pod zarzutem kontrrewolucyjnej działalności organizacyjnej, przygotowywania zbrojnego powstania i dokonywania aktów terroru i następnego dnia rozstrzelany. Jego prochy pochowano na Cmentarzu Dońskim.