Franciszek Zieliński (ur. 16 października 1893 w Słaboszewku, zm. w 1927) – żołnierz armii niemieckiej, powstaniec wielkopolski, podoficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Piotra i Józefy z Pawelczaków, urodzony 16 października 1893. Od 7 do 14 roku życia uczęszczał do szkoły powszechnej w Słaboszewie, a następnie praktykował kowalstwo w warsztacie ojca.
Od 7 października 1913 służył w niemieckim 2 pułku kirasjerów w Pasewalku. 2 sierpnia 1914 wyruszył na front do Francji. W 1916 został podoficerem. 7 listopada 1918 wyjechał w rodzinne strony na urlop, z którego nie wrócił z powodu rewolucji listopadowej.
1 stycznia 1919 wstąpił do oddziałów powstańczych. Na czele zorganizowanej w Barcinie kompanii, walczył w powstaniu wielkopolskim na froncie północnym pod Szubinem. Za waleczność awansowany został na stopień sierżanta sztabowego. Potem pełnił obowiązki dowódcy 8 kompanii 4 pułku strzelców wielkopolskich. 6 listopada 1919 na własną prośbę przeszedł do batalionu zapasowego pułku, a 16 grudnia mianowany został dowódcą 20 kompanii V batalionu 1 pułku rezerwowego. Batalion sformowany w Rakoniewicach przez ppor.