W Wojsku Polskim służył do roku 1927, awansując do stopnia sierżanta. W stan spoczynku przeszedł jako inwalida wojenny. Następnie pracował w poznańskich wojskowych zakładach samochodowych. We wrześniu 1939 roku wziął udział w walkach pod Kutnem i Łowiczem jako żołnierz kolumny samochodowej Oddziału II Sztabu. Następnie został zagarnięty do sowieckiej niewoli, z której udało mu się zbiec i w listopadzie tegoż roku powrócić do Poznania. Po zakończeniu II wojny światowej prowadził własną firmę przewozową. Zmarł w Poznaniu i pochowany został na tamtejszym cmentarzu w Junikowie (pole: 9, kwatera: 5, rząd: G, miejsce: 41).
Pierwszą żoną Wacława Machnickiego była Anna z domu Wrzeszcz (1898–1924). W 1924 ożenił się ze Stefanią z Kuczmów, z którą miał córki Krystynę i Janinę oraz syna Zdzisława.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 3349 – 3 lutego 1922 Krzyż Walecznych dwukrotnie Wielkopolski Krzyż Powstańczy
Przypisy
Bibliografia