Bronisław Feliks Zamiara (ur. 20 maja 1896 w Poznaniu, zm. 15 lutego 1954 w Bydgoszczy) – porucznik Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 20 maja 1896 w Poznaniu, w rodzinie Ignacego (1861–1913) i Marianny z Woźniaków (ur. 1860). Brat Czesława (ur. 1898) i Waleriana (1902–1927). Uczeń gimnazjum, po ukończeniu którego pracował w fabryce. Podczas pracy dalej uzupełniał swoje wykształcenie. Dzięki swojemu wysiłkowi ukończył szkołę handlową. Od 14 sierpnia 1916 służył w wojsku niemieckim na froncie rosyjskim. W Poznaniu od 9 listopada 1918 współtworzył Tajny Sztab Wojskowy, a od 27 listopada brał czynny udział w walkach podczas powstania wielkopolskiego. W wojsku wielkopolskim współorganizował intendenturę, a w styczniu 1919 odkomenderowany został do sztabu Dowództwa Generalnego Wojsk Wielkopolskich frontu północnego. W dowództwie 2 Dywizji Strzelców Wielkopolskich był od lipca 1919 szefem adiutantury.