w ramach działań grup polonijnych.
Gdy zdobył spore doświadczenie i poparcie wśród społeczności, został zauważony przez Richarda Nixona, ubiegającego się o reelekcję prezydenta Stanów Zjednoczonych. Nixon dostrzegł, że aby wygrać kolejny raz, potrzebuje poparcia grup etnicznych, w tym Polaków i Kongresu Polonii Amerykańskiej. Walentynowicz, jako doświadczony prawnik tej społeczności, został nominowany na stanowisko Asystenta Sekretarza Stanu ds. Bezpieczeństwa i Spraw Konsularnych w biurze Nixona. Nominację otrzymał jeszcze w 1974 roku.
Nominacja ta wywołała sporo kontrowersji, ponieważ Walentynowicz miał zastąpić Barbarę M. Watson, która była jedyną kobietą i Afro-Amerykanką na tym stanowisku. Opór ludności czarnoskórej spowodował początkową blokadę nominacji Walentynowicza. Później udało się ją potwierdzić Geraldowi Fordowi, następcy Nixona.
Po opuszczeniu urzędu pozostał w Waszyngtonie, gdzie został nominowany na Dyrektora Wykonawczego Kongresu Polonii Amerykańskiej. W czasie zajmowania stanowiska podejmował szereg działań głównie na rzecz Polonii. Sprzeciwiał się akcji afirmatywnej, którą uważał za formę odwróconego rasizmu działającego na szkodę mniejszości etnicznych.