Olgierd Maculewicz (ur. 17 kwietnia 1901 w Wilnie, zm. 17 września 1964 w Londynie) – porucznik Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 17 kwietnia 1901 w Wilnie, w rodzinie Józefa (urzędnika kolejowego) i Jadwigi z domu Anasińskiej-Sokolnickiej. Był bratem Janiny.
Ukończył gimnazjum, a od lipca 1918 roku służył w Armii Ochotniczej pod dowództwem generała Antona Denikina. 15 stycznia 1919 wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego, gdzie otrzymał przydział do Dywizjonu Jazdy Kresowej rotmistrza Feliksa Jaworskiego. Z początkiem lipca tegoż roku został przeniesiony do 35 pułku piechoty (wchodzącego w skład 9 Dywizji Piechoty), w którego szeregach wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Odznaczył się szczególną odwagą w dniu 2 sierpnia 1920 r. podczas walk pod miejscowością Pęsy-Lipno, kiedy to dowodząc będącym pod ostrzałem plutonem, wyparł przeciwnika i wziął 50 jeńców. Za czyn ten sierżant Olgierd Maculewicz uhonorowany został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.