Po wojnie pozostał w Wojsku Polskim. 23 sierpnia 1924 prezydent RP mianował go podporucznikiem w korpusie oficerów piechoty z dniem 1 lipca 1924 oraz ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1924 i 1. lokatą. Po promocji został przeniesiony do 82 pułku piechoty w Brześciu. Awansowany na porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1926 i 1. lokatą. W 1927 został przeniesiony do 54 pułku piechoty w Tarnopolu. Z dniem 31 października 1928 został przeniesiony w stan spoczynku. Mieszkał w Wołominie, ul. Trakt Warszawski 24. W 1934 jako porucznik stanu spoczynku zajmował 1. lokatę w swoim starszeństwie w korpusie oficerów piechoty. Znajdował się wówczas w ewidencji PKU Warszawa Miasto III i przynależał do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I, pozostając oficerem przewidzianym do użycia w czasie wojny.
Wziął udział w walkach polskiego września, podczas których dowodził kompanią w Samodzielnej Grupie Operacyjnej „Polesie”. Uniknąwszy niewoli przedostał się w połowie stycznia 1940 do Francji. Tam wstąpił do Wojska Polskiego i awansował na kapitana.