Józef Bogdański (ur. 12 marca 1898 w Janowie, zm. 15 marca 1941 tamże) – żołnierz armii niemieckiej, oficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w rodzinie Michała i Katarzyny z Tórzów. Uczeń szkół w Środzie Wielkopolskiej i Pleszewie. Należał do tajnego Towarzystwa Filaretów. W 1917 wcielony do armii niemieckiej i w jej szeregach, w stopniu podporucznika, walczył na frontach I wojny światowej. Po zakończeniu wojny pozostał w Niemczech i działał w środowiskach polonijnych. W 1919 powrócił do Polski, wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego i otrzymał przydział do wielkopolskiego dywizjonu artylerii konnej. W listopadzie 1920, podczas ataku oddziałów Armii Czerwonej w rejonie Rakowa, dowodząc 1 plutonem baterii odrzucił ogniem atakujące oddziały. Kilka dni później ułatwił kawalerii zdobycie wsi Subocze, zmusił też do odwrotu nieprzyjacielski pociąg pancerny. Za bohaterstwo w walce odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.