Z uwagi na dalszy niedobór stanów osobowych w 1 Dywizji Pancernej, pod groźbą niedopuszczenia do inwazji na Europę polskiej dywizji, 14 pułk ułanów 22 maja i w następnych dniach przekazał wielu oficerów, 12 podchorążych i 270 szeregowych. W resztkach pułku pozostała minimalna kadra 29 żołnierzy, w tym; 11 oficerów, 1 podchorąży, 11 podoficerów i 6 ułanów. W sierpniu 1944 roku pułk otrzymywał pierwsze uzupełnienie spośród Polaków przymusowo wcielonych do Wehrmachtu. Sukcesywnie napływające uzupełnienia pozwoliły na przeorganizowanie jednostki w rzut dowodzenia na czele z zastępcą dowódcy mjr Włodzimierzem Korytkowskim, rzut kwatermistrzowski z kwatermistrzem rtm. Walerianem Minorem, kadrę wyszkolenia motorowego z kierownikiem rtm. Władysławem Pawłowiczem i instruktorami, oraz szwadron szkolny z pełną obsadą pod dowództwem rtm. Adama Smolki. W początkowym okresie szkolenia jednostka kwaterowała w Bridge of Allan. Z uwagi na stały dopływ uzupełnień, ponownie ze względu na możliwości zakwaterowania pułk powrócił do Earlston i Lauder. Do 14 pułku od grudnia 1944 roku powróciło kilku jego byłych oficerów, głównie ze szpitali, a część oficerów nie walczących w kampanii w Europie Zachodniej wyjechała na staż do 1 DPanc. na front.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — 14 Pułk Ułanów Jazłowieckich (PSZ) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.