Za wykazaną na polu walki odwagę, bohaterstwo i wytrwałość został odznaczony Orderem Czerwonego Sztandaru i nagrodzony dwutygodniowym urlopem, w ramach zdołał spędzić w domu rodzinnym sześć dni. W ramach grupy filmowej 1 Frontu Ukraińskiego kręcił epizody z wypierania sił Wehrmachtu z Polski przez Armię Czerwoną (walki o Częstochowę, Kraków i Katowice), a następnie zacięte walki pod Wrocławiem.
22 lutego 1945 roku w trakcie operacji dolnośląskiej Władimir Suszczyński filmował natarcie wojsk 1 Frontu Ukraińskiego w rejonie nasypu kolejowego na przedmieściach Wrocławia. W trakcie wymiany ognia obok operatora eksplodował pocisk i jeden z odłamków śmiertelnie ranił go w głowę. Kamera, która wypadła w tym momencie z jego rąk jednak nadal pracowała. Chociaż rannego Suszczinskiego udało się ewakuować z pola bitwy i przetransportować do szpitala, jego obrażenia były na tyle poważne, że umarł po pięciu godzinach. Uroczysty pogrzeb Władmira Suszczyńskiego w Częstochowie nakręcił N. W. Bykow, jego kolega z frontowej grupy filmowej, który sam zginął kilka dni późniejКопалин, Илья Петрович Операторский фронт. Лекция во ВГИКе, 15 марта 1958 года..