Od 1852 zastępca naczelnika (Vice-Waldmeister) a w latach 1854–1871 był jako pierwszy Polak naczelnikiem (Waldmeister) lasów państwowych Galicji i Bukowiny w Krajowej Dyrekcji Skarbu (Finanz-Landes-Direction) we Lwowie. Na tej funkcji przeprowadził wykup od chłopów służebności leśnych. W przeciwieństwie do swych niemieckich poprzedników wprowadził racjonalną gospodarkę leśną polegającą m.in. na sadzeniu wartościowych gatunków drzew. Sprzeciwił się skutecznie forsowanej przez Wiedeń sprzedaży lasów państwowych, m.in. ratując Puszczę Niepołomicką. Zreorganizował podległą sobie służbę leśną oraz zapewnił jej odpowiednią egzystencję poprzez podwyżkę poborów. Jako starszy radca w 1871 przeszedł na emeryturę.
Następnie w latach 1871-1886 administrował dobrami leśnymi klasztorów dominikańskich Żółkwi i Załoźcach. W 1874 jako delegat Wydziału Krajowego był członkiem komisji lustracyjnej dóbr Fundacji Skarbkowskiej w Drohowyżu. W latach 1882–1886 jako ekspert Banku Kredytowego Ziemskiego doprowadził do odkupienia przez państwo największego i najcenniejszego galicyjskiego kompleksu leśnego w Nadwórnej. W 1886 odbył dłuższą podróż na Bliski Wschód dla ocenienia wartości drzewostanów wschodnich rejonów Turcji.