Podobnie jak ukazano to w filmie wywiad niemiecki nie dał wiary przekazywanym informacjom, podejrzewając "Cicero" o "podwójną grę"Helman..., s. 53. Również wątek posłużenia się przez niemiecki wywiad sfałszowanymi banknotami funtowymi w tej sprawie jest prawdziwy, a także afera jaka wybuchała po publikacji książki Moyzischa, której kulminacyjnym momentem była interpelacja złożona w Izbie Gmin 18 października 1950 roku przez deputowanego W. S. Shepherda do sekretarza stanu Ernesta Bevina. Był to w ogóle jedyny film Mankiewicza (przede wszystkim pisarza, autora scenariuszy większości swoich filmów) bazujący na scenariuszu nie będącym wyłącznie jego autorstwa.
W filmie, oprócz głównego bohatera, przedstawionych jest kilka autentycznych postaci (von Papen, Kaltenbrunner), jednak niektórym z nich zmieniono nazwiska na brzmiące bardziej angielsko – Elyas Bazna ("Cicero") to Ulysses Diello, a jego pracodawca sir Hughe Knatchbull-Hugessen w filmie występuje jako sir Frederic Taylor. Wątek zubożałej, polskiej hrabiny Anny Staviskiej jest fikcyjny, stworzony dla potrzeb fabuły filmu.
Odbiór i krytyka Film miał przeciętną oglądalność. Na 119 premier kinowych w Ameryce Północnej (USA i Kanada) w 1952 roku, uplasował się na 86 miejscu z przychodem 1 350 tys. dolarów.