Władysław Buderacki (ur. 23 listopada 1898 w Erdelowej, zm. 14 czerwca 1920 pod Czerwoną) – oficer armii rosyjskiej, Wojska Polskiego na Wschodzie i Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się w rodzinie Ferdynanda i Zofii z Bocheńskich.

Absolwent szkoły realnej Żukowskiego w Odessie i student w Instytucie Agronomicznym w Puławach.

W 1914 wcielony do armii rosyjskiej i skierowany do Wyższej Szkoły Artylerii w Odessie. W 1917 walczył na froncie północnym między innymi pod Rygą.

W 1918, w stopniu podporucznika, wstąpił do oddziałów polskich w Odessie. Tam, w starciu z Ukraińcami, został ciężko ranny.

Po wyleczeniu udał się na Kubań i wstąpił oddziału jazdy mjr. Konstantego Plisowskiego.

Z oddziałem dotarł do Polski i po reorganizacji, już w składzie 14 pułku ułanów brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Walczył między innymi pod Jazłowcem, poległ w walkach pod Czerwoną.

Pochowany został prawdopodobnie w Płoskirowie.