Po zakończeniu szkoleń powrócił do służby w 3 pl.
Od 7 stycznia 1930 roku pracował jako referent w Departamencie Aeronautyki Ministerstwa Spraw Wojskowych. Następnie otrzymał przydział do 2. pułku lotniczego. W 1934 roku był organizatorem i pierwszym dowódcą 24. eskadry liniowej, pełnił to stanowisko do listopada 1936 roku. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 (w 1939 zajmował 5. lokatę w korpusie oficerów lotnictwa, grupa liniowa). Następnie został przeniesiony do 4. pułku lotniczego, gdzie objął stanowisko dowódcy dywizjonu szkolnego.
W 1938 roku został skierowany do Wyższej Szkoły Lotniczej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu 1938/39. Po ukończeniu kursu został mianowany szefem sztabu lotnictwa Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Narew”. Po kampanii wrześniowej przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie wstąpił do RAF (otrzymał numer służbowy P-1181). Ponieważ nie spełniał wymogów zdrowotnych dla personelu latającego operacyjnie został przydzielony do 4 Air Gunner School (AGS) w Morpeth. 29 marca 1943 roku pilotował samolot Blackburn Botha (nr W5154) w ramach lotu treningowego na zadanie fotograficzno-strzeleckie. W rejonie lotniska jego samolot zderzył w powietrzu z inną maszyną.