Wielu działaczy Ukraińskiej Republiki Ludowej udali się na emigrację, a wśród nich Symon PetluraGolczewski Frank (Hg), Gechichte der Ukraine, Göttingen 1993..

Emigracja po II wojnie światowej Po II wojnie światowej, wskutek ucieczki lub pracy przymusowej, na terenie Niemiec na Zachodzie znalazło się od 1,5 do 3 mln Ukraińców. Znaczna ich część przebywała przez pewien czas po wojnie w obozach dipisów (displaced persons) głównie na terenie zachodnich Niemiec. Ich losem zajmowała się International Refugee Organization, która do początku lat 50. zajmowała się ich przesiedleniem do USA, Kanady, Australii, Wielkiej Brytanii. W Monachium jako kontynuacja Praskiej Wyższej Szkoły, która powstała w okresie międzywojennym, przeniesiono istniejący od 1921 roku Wolny Uniwersytet Ukraiński (Ukrainische Freie Universität), który działał tam w latach 1950–1956.

Życie polityczne powojennej emigracji zdominowane było przez podziały, które charakteryzowały Ukraińców w II Rzeczypospolitej z wyłączeniem komunistów.