Po zakończeniu działań wojennych pozostał w Wojsku Polskim jako podoficer zawodowy, awansując na sierżanta (11 marca 1922) i tytularnego starszego sierżanta (15 stycznia 1930). 29 lipca 1921 w Poznaniu zdał egzamin dla aspirantów oficerskich, który był równoważny z ukończeniem sześciu klas gimnazjum. Do 1924 pełnił służbę w macierzystym batalionie na stanowisku szefa kompanii. Później został przydzielony do 7 Okręgowej Składnicy Saperów. 15 kwietnia 1929 w Poznaniu ukończył półroczny kurs handlowy. W 1930 wrócił do 7 batalionu saperów. W 1933 pełnił w nim służbę na stanowisku kierownika warsztatów technicznych parku saperskiego. W tym czasie ukończył kurs kolejowy w Poznaniu. Z dniem 1 lutego 1935 został zwolniony do rezerwy z „równoczesnym przeniesieniem do służby cywilno-państwowej w Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w Poznaniu”. Początkowo został zatrudniony na Stacji PKP Poznań Tama Garbarska w charakterze adiunkta z IX grupą uposażenia. W 1936 zaczął pracę na Stacji PKP Puszczykowo jako zawiadowca. W czasie okupacji niemieckiej pracował na dworcu jako zwykły robotnik stacyjny, a później dyżurny ruchu. Wysiedlony przez Niemców z Puszczykowa zamieszkał z rodziną we wsi Łęczyca. Po II wojnie światowej wrócił do Puszczykowa i do emerytury sprawował funkcję zawiadowcy tamtejszej stacji. W 1954 odszedł na emeryturę.