W pamiętniku pisze o swoim życiu codziennym, o życiu społecznym Żydów mieszkających w Bolechowie i Lwowie, o życiu gospodarczym Polski i o spisie ludności żydowskiej odbywającym się w 1764. Spisywał go w latach 90 XVIII wieku. Przedstawia w nim siebie jako osobę cieszącą się szacunkiem wśród polskiego społeczeństwa, co zawdzięcza doskonałej znajomości języka polskiego. Z tego też powodu pojawia się często jako mediator w sporach między polską szlachtą i żydowskimi kupcami. Jego pamiętnik jest cennym źródłem historycznym, ponieważ rejestruje relację postronnego świadka ważnych wydarzeń z historii Rzeczypospolitej Obojga Narodów, wymienia w nim m.in. pogromy kozackie Chmielnickiego, konfederację barską, Sejm Wielki, sejm konwokacyjny i I rozbiór.

Jego drugie zachowane dzieło pod tytułem Diwre bina zostało znalezione w 1910 r. w Tarnopolu. Po I wojnie światowej zostało przewiezione do Jerozolimy i obecnie znajduje się w Bibliotece Narodowej Izraela. Według notatki na stronie tytułowej dzieło zostało skomponowane w roku 1800. Wypowiadał się w nim przeciwko powstającym ruchom mesjańskim w ramach judaizmu.