Po raz pierwszy określenia tego użył w artykule "Horrality: The Textuality of the Contemporary Horror Film" w 1983 Philip Brophy; artykuł ten następnie pojawił się w brytyjskim piśmie filmowym Screen (nr 27, styczeń-luty 1986).
Ślady body horroru odnajduje się między innymi w takich filmach jak Blob, zabójca z kosmosu, Mucha (oba 1958) czy Dziecko Rosemary (1968). Ojcem podgatunku został nazwany z kolei reżyser David Cronenberg.
Charakterystyka Body horror opiera się na bardzo graficznym, bezpośrednim portretowaniu przemian i deformacji w ludzkim ciele, które wywołać mają uczucie niepokoju bądź nawet wstrętu i obrzydzenia. Scenariusze body horrorów bardzo często wykorzystują także motywy biologiczne, pod względem wizualnym zaś ważnym elementem jest ukazywanie nagości, nierzadko w celu prezentowania stosunku seksualnego z anormalnymi ciałami i tkankami, który często w swojej formie przypomina pornografię.
Przykłady dzieł