Czwarta dodatkowa nawa pierwotnie była portykiem z XI wieku łączącym kościół z klasztorem benedyktynów (który na początku średniowiecza znajdował się po lewej stronie kościoła). W XIII wieku druga strona portyku została zamurowana i pokryta freskami. Nawa ta ma arkadę wspartą na dwóch kolumnach z białego marmuru z impostami zamiast kapiteli. Trzy uszkodzone freski przedstawiają: Madonnę z Dzieciątkiem oraz św. Sabą i Andrzejem, Św. Grzegorza Wielkiego ze św. Benedyktem i świętym biskupem oraz Św. Mikołaja dającego posag trzem biednym pannom. Malowidła te są datowane na 1296 rok i uważa się je za dzieła Jacopo Torriti.
W zakrystii i prowadzącym do niej korytarzu znajduje się kilka fragmentów fresków, z których większość została przeniesiona w to miejsce z dawnego oratorium. Najstarsze fragmenty pochodzą z okresu od założenia klasztoru w 645 roku do pontyfikatu papieża Jana VII (705–707).
Kardynałowie diakoni Bazylika św. Saby jest jednym z kościołów tytularnych nadawanych kardynałom-diakonom (Titulus Sancti Sabae).