W tym samym czasie, w zastępstwie swojego przełożonego, nauczał rysunków topograficznych w Korpusie Kadetów w Kaliszu.
W latach 1822–1830 uczestniczył w pracach nad mapą topograficzną Królestwa Polskiego, wykonywaną przez Kwatermistrzostwo Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Równocześnie nauczał rysunków topograficznych w Szkole Podchorążych Jazdy.
W czasie powstania listopadowego był oficerem Kwatermistrzostwa Generalnego, został przydzielony do Głównej Kwatery. W lutym 1831 roku został awansowany na kapitana.
Po upadku powstania, 5 października 1831, przeszedł z wodzem naczelnym Maciejem Rybińskim do Prus. Był internowany w Elblągu. 15 lutego 1832 przybył do Warszawy. Stawił się przed Komisją Rządową Wojny, ponowił przysięgę wierności carowi.
W kwietniu 1833 roku objął stanowisko inżyniera powiatowego warszawskiego, następnie podinspektora w Dyrekcji Komunikacji Lądowych i Wodnych. Był radcą kolegialnym, naczelnikiem oddziału w zarządzie XIII okręgu komunikacji. Należał do Warszawskiego Towarzystwa DobroczynnościNekrolog w Kurierze Warszawskim, 2/1854..
Zmarł 31 grudnia 1853. Został pochowany 3 stycznia 1854 na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie, kwatera 13, rząd 3, miejsce 18.
Był żonaty z Leokadią Marianną z domu Guzowską. Mieli troje dzieci.