Marian Migdał (ur. 19 marca 1899 w Częstochowie, zm. w czerwcu 1941 w Ostrogu nad Horyniem) – chorąży Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się w rodzinie Władysława (rzemieślnika) i Marianny z domu Szaflik.

Ukończył szkołę powszechną, a następnie uczęszczał na kursy handlowe w Częstochowie. W roku 1918 został członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej, po czym wstąpił jako ochotnik w szeregi Polskiej Siły Zbrojnej. W odrodzonym Wojsku Polskim służył od stycznia 1919 roku. Początkowo przebywał na froncie Cieszyńskim. W szeregach 3 szwadronu 19 pułku ułanów wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej, walcząc na froncie Ukraińskim. W toku walk awansowany do rangi starszego ułana, a następnie kaprala. Wyróżnił się w dniu 18 sierpnia 1920 roku pod wsią Szczerców nad Bugiem, kiedy to poprowadził swój pluton na liczniejszego wroga, biorąc jeńców i zdobywając sprzęt wojenny. Za ten czyn kapral Marian Migdał odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Nadanie to zostało następnie potwierdzone dekretem Wodza Naczelnego marszałka Józefa Piłsudskiego L.3103 z 30 czerwca 1921 roku (opublikowanym w Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 29 z dnia 23 lipca 1921 roku).