XVIII wieku.
W latach 30. XX wieku kościół miano rozebrać. Wprawdzie świątynia ostatecznie ocalała, ale zniszczono portal wejściowy. Został przeprowadzony kolejny remont, a ponieważ barokowe dekoracje były w złym stanie, zostały usunięte. W 1950 roku kościół uznano za zbędny i został on dekonsekrowany. Początkowo był wykorzystywany jako magazyn, następnie jako sala wykładowa Scuola Pontificia Pio IX, a w latach 70. stał się studiem rzeźbiarza Pericle Fazzini.
W 1983 roku papież św. Jan Paweł II ponownie konsekrował kościół, aby mogła korzystać z niego Wspólnota Emmanuel.
Architektura i sztuka Kościół został zbudowany z czerwonej cegły. Ma on trzy nawy i półkolistą apsydę bez okna, zwróconą w stronę ulicy. Powyżej apsydy znajduje się pusty fronton.
thumb|right|150px|Widok na dzwonnicę kościoła
Dzwonnica pochodzi z XIII wieku. Ma ona wysoką pierwszą kondygnację sięgającą aż do gzymsu, biegnącego wokół kościoła. Powyżej znajdują się jeszcze dwie kondygnacje z otworami z każdej strony.
Wnętrze
Pomiędzy nawą główną a nawami bocznymi znajdują się arkady wsparte z każdej strony na sześciu starożytnych kolumnach bez kapiteli. Kolumny te nie stanowią jednolitego kompletu i zostały wykonane z różnych rodzajów kamienia.