Zygmunt Wałecki (ur. 23 lipca 1893 w Opolu Lubelskim, zm. wiosną 1940 w USRR) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Order Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Antoniego i Joanny Franciszki z Wiśniewskich urodzony 23 lipca 1893 w Opolu. Uczył się w Gimnazjum w Lublinie, a podczas nauki uczestniczył w strajku szkolnym. W Ordynacji Zamoyskich był na praktyce ogrodniczo-rolnej.
W 1914 został wcielony do armii rosyjskiej, w której skierowany został do szkoły oficerskiej w Tyflisie, a po jej ukończeniu awansowany na stopień podporucznika. W 1918 złożył wniosek o skierowanie do formujących się na Kaukazie polskich oddziałów. Po otrzymaniu zgody w połowie roku przedostał się do I Korpusu Polskiego.
W następnym roku już w stopniu porucznika otrzymał przydział do 23 pułku piechoty stacjonującego w Lublinie. Walczył z pułkiem na froncie litewsko-białoruskim podczas kampanii bolszewickiej. 13 czerwca 1920 pozycje pułku zostały zaatakowane przez nieprzyjaciela, ale dzięki jego zdecydowaniu i pojawieniu się tam gdzie były zagrożone odcinki frontu wojsk własnych, atak został odparty, a nieprzyjaciel poniósł ciężkie straty. Natomiast 17 czerwca pułk atakował wieś Morawszczyznę oraz Stefanpol, gdzie na terenie miejscowego dworu Wałecki z żołnierzami zajął pozycje.