Za ten czyn porucznik Alfred Milewski z 7 dak-u odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, co zostało potwierdzone dekretem Wodza Naczelnego marszałka Józefa Piłsudskiego L.11434 z dnia 3 lutego 1922 roku (opublikowanym w Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych nr 2 z dnia 18 lutego 1922 r.).
Na dzień 1 czerwca 1921 r., już w randze kapitana, nadal pełnił służbę w 7 dywizjonie artylerii konnej. W tym samym roku, po śmierci ojca, przeszedł do rezerwy i rozpoczął gospodarowanie na dzierżawionym majątku. Udzielał się w organizacjach kombatanckich, gospodarczych i społecznych. Po utracie zainwestowanych w majątek pieniędzy przeniósł się na Polesie. Pozostając oficerem rezerwowym 7 dak-u zajmował w 1923 roku 526. lokatę wśród kapitanów korpusu oficerów rezerwy artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 r., a roku 1924 była to już 490. lokata w tym starszeństwie.
Zarządzeniem prezydenta Rzeczypospolitej Ignacego Mościckiego z dnia 20 lipca 1932 roku został, za pracę w dziele odzyskania niepodległości, odznaczony Krzyżem Niepodległości. W roku 1934 jako kapitan rezerwy zajmował 285. lokatę w swoim starszeństwie w korpusie oficerów artylerii. Znajdował się wówczas w ewidencji PKU Prużana i posiadał przydział mobilizacyjny do 17 pułku artylerii lekkiej.