Nadanie to zostało następnie potwierdzone dekretem Wodza Naczelnego marszałka Józefa Piłsudskiego L.11429 z 19 lutego 1922 roku (opublikowanym w Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 10 z dnia 30 kwietnia 1922 roku). Ciężko ranny w dniu 20 września 1920 r. pod Hrubieszowem, dostał się do bolszewickiej niewoli, z której zbiegł. Uczestniczył w III powstaniu śląskim jako członek Grupy Destrukcyjnej Wawelberga. Po zakończeniu działań wojennych pozostał w Wojsku Polskim.
Na dzień 1 czerwca 1921 r. już w randze porucznika Stanisław Milian pełnił nadal służbę w 4 pułku piechoty Legionów. Dekretem Naczelnika Państwa i Wodza Naczelnego z dnia 3 maja 1922 r. (sygnatura: L. 19400/O.V.) został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dnia 1 czerwca 1919 r. i 169. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Na mocy rozporządzenia prezydenta Rzeczypospolitej Stanisława Wojciechowskiego z dnia 31 marca 1924 roku został awansowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 120. lokatą w piechocie. Pozostając oficerem 4 pp Leg. zajmował w 1923 roku 157. lokatę wśród wszystkich poruczników piechoty, a w roku 1924 – 123. lokatę pośród kapitanów korpusu piechoty w swoim starszeństwie.