Wysoka na 36,5 m, murowana na rzucie kwadratu, ośmiokondygnacyjna wieża nakryta jest dachem namiotowym krytym gontem. Wokół najwyższej kondygnacji, na wysokości 28,2 m nad poziomem rynku, biegnie wywieszona poza lica murów galeria, podparta wydatnym gzymsem i otoczona drewnianą balustradą. Zarówno dach jak i galeria w obecnej postaci są wynikiem barokowej przebudowy, dokonanej po pożarze wieży w 1776 r. Na południowej fasadzie wieży znajduje się renesansowa tablica pamiątkowa z czasów budowy wieży: są na niej umieszczone data budowy, siedemnastowieczna forma herbu miejskiego oraz nazwiska obu ówczesnych wójtów. Powyżej niej w murze widoczna jest kamienna, turecka kula armatnia (wg tradycji utkwiła w nim w czasie ostrzału miasta przez Turków, w rzeczywistości zapewne wmurowano ją jako pamiątkę tamtych niebezpiecznych lat). Zegar słoneczny wykonał Juraj Gömöri z Rożniawy. Mechaniczny zegar na wieży pochodzi z roku 1858. Jego mechanizm w czasach swojej młodości uchodził za bardzo dokładny – dziś jest już tylko technicznym zabytkiem.