Stanisław Solecki (ur. 6 maja 1896 we Lwowie, zm. 27 września 1956 we Wrocławiu) – żołnierz Legionów Polskich, armii austriackiej, podpułkownik Wojska Polskiego i Armii Krajowej. Uczestnik I wojny światowej, II powstania śląskiego, wojny polsko–bolszewickiej i II wojny światowej. Kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się we Lwowie 6 maja 1896 w rodzinie Antoniego i Marii z. d. Borowskiej. W gimnazjum wstąpił do Legionów Polskich, był żołnierzem w I Brygadzie Legionów Polskich, następnie w II Brygadzie Legionów Polskich. Po kryzysie przysięgowym z racji pochodzenia wcielony w lipcu 1917 do armii austriackiej.
Od listopada 1918 w odrodzonym Wojsku Polskim, w szeregach 5 pułku piechoty. W czasie od października 1919 do września 1920 oddelegowany na Górny Śląsk, gdzie brał udział w II powstaniu śląskim. Następnie od września 1920 w Dowództwie 6 Armii walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej. We wrześniu 1920 pełnił służbę w dywizjonie karabinów maszynowych jazdy. Wziął udział w walkach 5 pułku ułanów i został później umieszczony wśród kawalerów Orderu Virtuti Militari tego oddziału.