Andrzej Morawski (ur. 14 września 1901 w Szczytach, zm. 30 września 1966 w Warszawie) – polski przewodnik turystyczny i technik, kawaler Orderu Virtuti Militari, kapral rezerwy Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 14 września 1901 w folwarku Szczyty, w ówczesnym powiecie radomskim guberni radomskiej, w rodzinie Michała (rolnika) i Marii z Jaworskich. W roku szkolnym 1916/1917 uczęszczał do szkoły ludowej w Brzeźcach.
1 listopada 1918 wstąpił do oddziału Polskiej Organizacji Wojskowej w Białobrzegach. 11 listopada 1918, po rozbrojeniu Niemców na terenie powiatu grójeckiego i radomskiego, został wcielony z całym oddziałem POW do 24 pułku piechoty. W szeregach tegoż pułku uczestniczył w wojnie z bolszewikami, walcząc w ramach Frontu Litewsko-Białoruskiego. Awansowany do kaprala. Odznaczył się 11 lipca 1920. Dowódca I batalionu 24 pp porucznik Antoni Żółkiewski we wniosku na odznaczenie Orderem Virtuti Militari napisał 24 sierpnia 1920: „podczas przedzierania się baonu przez zajęte bolszewikami miasto Mińsk, kapral Morawski Andrzej na silny ogień z okien domów bocznych ulic, wśród ogólnego popłochu, nie tracąc zimnej krwi podjął pozostawionego na ulicy ciężko rannego szer. Rakfała, opatrzył go i wyprowadził z miasta. W każdej chwili był narażony na odcięcie przez patrole kozackie. Wyprowadził również jeden karabin maszynowy.